روزنامه امتیاز

مراسم تشییع پیکر زنده یاد خسرو شکیبایی به دلیل ازدحام بیش از حد مردم با آشفتگی و بی نظمی برگزار شد. اتفاقی که تلاش های مسوولان ستاد تشییع به سرپرستی پرویز پرستویی را کمرنگ کرد و نگذاشت مراسم به دل اهالی هنر و مردم بچسبد.

اما به رغم همه این مسائل چیزی که در مراسم روز یکشنبه مشهود بود موج علاقه مردم به این هنرمند سفر کرده بود. جماعتی که از ساعات اولیه صبح در مقابل تالار وحدت اجتماع کرده بودند تا با نگین درخشان بازیگری ایران وداع کنند.

روزنامه امتیاز هم در این سه روز تلاش کرد تا با انتشار ویژه نامه هایی یاد این هنرمند را گرامی بدارد. در این عکس که روی خبرگزاری راه فیروزه وابسته به معاونت سینمایی وزارت ارشاد قرار گرفته است روزنامه امتیاز را در دستان مردم داغدار حاضر در تالار وحدت می بینید. هرچند می دانیم با این کار حتی گوشه ای از ارزش های زنده یاد خسرو شکیبایی را هم قدردان نبوده ایم. روحش شاد و یادش گرامی.

بعد از سه روز کار پرفشار خستگی بچه ها با استقبال مردم از ویژه نامه های زنده یاد خسرو شکیبایی به کلی درآمد.

دلم سخت گرفته است.ديگر صداي زيباي او را بدون او بايد شنيد. دلم گرفته است با اين آسمان آفتابي. دلم گرفته است وقتی می‌بینم امروز همه براي او بزرگداشت خواهند گرفت. او را توانمندترين بازيگر سينما مي‌دانند و ... كي فراموش مي‌شود اين رسم سياه مرده پرستي!؟ وقتي هست نيست، وقتي نيست يادمان مي‌آيد كه هست، كه ديگر نيست.

از دور مي‌بينم فرشتگان را دست در آغوش تو زده‌اند تا آسمان تو را ستاره باران كنند و سرايت را خانه ياران.

در چشم من دگر گذر از كوچه ها، سياهي تونل هاي مرگ است. عمرم در پاي تو پائيز برگ است پس دست مرا با خود بگير و در اپراي عشق ببر تا با هم برقصيم.

از گل بگوئيم، از شادي، از عدالت، از آزادي. آنگاه افكار خوب ديگران را در شب شعري بخوانيم و راز دلشان را بدانيم. آيا باز مي‌شود سينه‌آهنين زمين و يا درختان بيد‌مجنون و يا چهچهه‌هاي بلبل شوريده گام‌هاي استوار تو را در بستر شيوايي خود حس كنند؟

افسوس كه ديگر لاله‌اي باز نمي‌گردد، چشمه‌اي دريا نمي‌شود و خاطره‌اي فراموش نخواهد شد.

مجيد جوزاني

امروز از روزهای کم خبر بود. از آن روزهایی که می مانی تیتر یک چی کار کنی و عکس یک چی بگذاری. به هرحال در آخرین لحظات هم تیتر یک جور شد و هم عکس یک خوب. تا نظر شما چه باشد.

این هم صفحه اول یکشنبه ۲۳ تیر ۸۷ 

علي افشار

نقد كار بدي است؟ غرض ورزي كار خوبي است؟ رسانه‌اي كردن دعوا لازم است؟ كتك‌كاري در صفحات مطبوعات براي اثبات كردن حقانيت،‌ معني دارد؟ اصلا اعتراض در يك جامعه مدني، مي‌تواند بدون ايجاد حساسيت و التهاب، كارساز شود؟ آيا آفرينش تشنج و بحران به معكوس جلوه يافتن همه تلاش‌ها و بي‌اثر شدن آنها مي‌انجامد؟

امروز پشت پرده نداریم. وقتی کار ساعت ۵/۸ شب تمام شود یعنی همه چیز به خیر و خوبی به پایان رسیده و بهانه ای برای تخریب کسی نیست. پس بی هیچ حرف و حدیثی صفحه اول شنبه را ببینید:

علي‌افشار

 خدايار قاقاني 

اين خبر را خاطرتان است؟

امیر موسی کاظمی

۱- مدتهاست وجود کارشناس مذهبی در فیلم‌ها و مجموعه‌هایی که تم مذهبی یا معرفتی دارند لحاظ می‌شود و از ثمره حضور چنین افرادی کمتر شاهد انحراف تاریخی و اعتقادی در این آثار هستیم. با این حال و به رغم این حساسیت در بعضی از تولیدات به مواردی برمی‌خوریم که اندکی از این قاعده دور هستند و موجب واکنش علما ، اندیشمندان و مورخان می‌شوند...

علي افشار

آيا رويكرد «جامعه اصناف سينمايي ايران»‌ در حال تغيير است؟ آيا قرار است «خانه سينما» مثل بنياد سينمايي فارابي، مثل بنياد امور بازي‌هاي رايانه‌اي، مركز گسترش سينماي مستند و تجربي،‌مؤسسه سينماشهر يا مؤسسه رسانه‌هاي تصويري به زيرمجموعه معاونت امور سينمايي وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامي تبديل شود؟ يا صرفا قرار است اين جامعه صنفي در كليات مربوط به برنامه‌ريزي و تصميم‌گيري، با مجموعه دولتي سينما، در تعامل باشد؟

امشب از آن شب هایی است که خدایار قاقانی قول داده زود برویم. البته از شش روز هفته منهای پنجشنبه ها حداقل پنج روزش همین قول را می دهد اما زودتر از ۵/۱۱ شب از در روزنامه بیرون نرفته ایم. علی افشار هم امروز یک ترفند جدید برای توجیه دیرآمدنش رو کرد و آن بهانه جاگذاشتن موبایلش در خبرگزاری فارس بود. ما هم که باور کردیم.

به هر حال روی جلد شماره چهارشنبه را از همین حالا می توانید ببینید.

خسرو ايران‌نژاد

« آيا مسئولان به همراه فرزندان و خانواده‌هاي خود به ديدن فيلم‌هاي ايراني مي‌روند؟!» اين پرسشي است كه برخي از منتقدان رويه غالب بر سينماي ايران، بارها مطرح كرده‌اند وهمچنان برايشان به عنوان يك پرسش مطرح است، كما اين كه همين ديروز، چنين پرسشي را تهيه‌كننده يكي از فيلم‌هاي برگزيده جشنواره بيست و ششم (كه فيلمش گيشه‌اي نبود اما مورد توجه مردم واقع شد) بر زبان راند...

۱- وقتي فكر ساخت فيلمي درباره مارادونا، اسطوره بزرگ جهان فوتبال به ذهن «ماركو ريسي» رسيد، هرگز تصور نمي‌كرد روزي در گوشه‌اي از اين كره خاكي كارشناس فوتبالی فیلم او را زیر سوال ببرد و از چرایی نپرداختن کامل فیلم به شخصیت مارادونا بگوید. عادل فردوسی‌پور در حالی در نشست نقد و بررسی فیلم «مارادونا؛ دست خدا» به نقد ساخته مارکوریسی پرداخت که کمتر کسی می‌توانست مجری برنامه 90 را در هیات یک منتقد سینمایی بپذیرد.

علي افشار

آقاي «تارخ» مي‌گويد: «ما انرژي خود را روي مقوله جشن سينما گذاشته‌ايم تا جشني باكيفيت خوب و بدون حاشيه برگزار شود و پس از برگزاري جشن، در مورد ساير مسائل مانند اجرايي شدن اساسنامه جديد يا انتخاب مديرعامل تصميم‌گيري خواهيم كرد.» و براي همه، اين پرسش‌ پيش مي‌آيد كه «جشن بي‌حاشيه» ديگر چه‌صيغه‌اي است؟ آيا جشن سينما هم مثل جشن عروسي‌هاي شهر ما بايد باشگاه و خانه‌اش جدا باشد و «جشن سينما»، قرار است اين بار نه در «خانه»‌ كه در «تالار» برپا شود و مهمانانش بايد قواعد جشن در تالار را رعايت كنند و با موسيقي مجاز دست بزنند؟